Dünya çok gürültülü bir yer. Uzaydan farklı. Bir benzer yanı var. Çığlığını kimse duyamaz. Çok fazla ses var. Çok fazla yanlış ve çok fazla doğru var. Kahkahalar, hıçkırıklar, müzikler, sözler… Ama sessizlik, o kahrolası sessizlik yok! Hiçbir şeyi kontrol edemiyorsun. Kimsenin ve hiçbir şeyin uzaktan kumandasına sahip değilsin. Sen bile... Kaç kere çeneni kapatmayı beceremediğin için pişman olmadın mı?
Kulaklarına tecavüz ettiler. Hem de defalarca kez. Kulaklarını kapatmak, kulaklık takmak yetmedi. Bir kez duyduktan sonra duymaya devam edersin. Bazen sağır olmak istersin. Karmaşanın içinde güzel olanları ayıklarsın. Bazen kaçınılmaz olanlardan bile zevk alırsın.
Aslında bir sessizlik var. Kafanın içinde. Duymayı arzuladığın seslerin eksikliği. Zamanı geldiğinde hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını bilmek. Bu bile senin için yeterli değil mi?
The world is a really noisy place. It's different than space. There is one similiarity. No one can hear your scream. There is too much sound. There are so many wrongs and rights. Laughters, sobs, musics, lyrics... But silence, there is no goddamn silence! You can't control anything. You don't have to remote control of anyone and anything. Even you... Haven't you ever regret because of not shutting your mouth?
They raped your ears. And what's worse, many times. Closing your ears, wearing headphones weren't enough. Once you hear, you keep hearing. Sometimes you want to be deaf. You pick up good ones in the distruption. Sometimes you even get pleasure from the inevitable.
Actually there is a slience. Inside your head. Lack of the sounds you want to hear. Knowing when the time has come nothing is going to be same old again. Isn't that even not enough for you?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder