Üşüyorum. Küresel ısınma yok. Dünya aslında çok soğuk, belki de herkes bu yüzden şikayet ediyor. Isınanlar sessiz. Onlar mutlu ve mutluluklarını etrafa saçıyorlar. Ben onlardan etkilenmiyorum. İzlediğim belgesellerde Güneş görmek beni ısıtmıyor.
Üşüyorum. Çünkü çırılçıplağım. Bedenim buz gibi, ruhum ondan da soğuk. Dudaklarım yalnız ve kuru. Onları ısıtacak kimsem yok. Rujun, sevdiğiniz bir kızın dilinin tadı nasıldır gibi sorular sormayın bana. Size cevap vermek istemiyorum. Yalnızlık bir felaket ama bana bağış yapmayın. Bana acımayın. Beni parmakla göstermeyin. Dedikodumu yapmayın. Sadece susun. Bırakın bir tek o konuşsun. Eğer yaşıyorsa ve sesimi duyuyorsa.
Üşüyorum. Donarak ölmek, ölmenin en acısız yollarından biridir derler. Sizi hissizleştirirmiş. Soğuğun içinde boğulurmuşsunuz. Düşünmezmişsiniz ve sonunda Azrail sizi ışınlarmış. Peki, ben neden yaşıyorum? Neden ölmüyorum? Bu bir işkence ve hâlâ hissediyorum. Hâlâ bilincim açık.
Üşüyorum. Belki ağlarsam ısınabilirim. Yoğunlaşma ısı verir derler. Fakat bu yakın bir zamanda mümkün olmayacak. İnsanlar ağlamak istemiyor olabilir. Belki de ağlamanın sonunun gelmeyeceğini bildikleri için.
Üşüyorum. Ben ıssız bir kutupta bir hapishanede tutsağım. Benzerleri gibi bulunduğum yerdeki tek tutsak benim. Ben cezalandırılıyorum. Peki, ben kimi cezalandıracağım? Tanrı’yı mı? Dünya’yı mı? İnsanlığı mı? Zaten tebeşirle duvarıma geçen günleri işaretlemekten bıkmış kendimi mi?
Üşüyorum ama kimi cezalandırmam gerektiğini buldum. Evet! Yanıma geldiği zaman kollarıma kendimi bırakacağım. Neden bu kadar geç kaldın, gibisinden sorularla onu sorgulayacağım. Kendi suçlu hissedecek. Hissetmeli. Pişman olacak. Olmalı. Çünkü o da diğerleri gibi kör, sağır ve hissizdi. En azından geldi. Elleriyle gözyaşlarımı silecek. Islak gözlerimin içine bakacak ve sıcacık nefesiyle beni dudaklarımdan öpecek. Sonunda ısınmaya başlayacağım. Gözlerim kapalı ama ıslak kalmaya devam edecek. Beni tekrar ve tekrar öpecek çünkü gözyaşlarıma dayanamayacak. Belki ağlayabilir bile. Gözlerimi açacağım. O gülümseyecek tıpkı benim gibi. Onu soyacağım, üşümek neymiş öğrensin diye. Pürüzsüz teni beni ısıtacak. Kalplerimiz eriyecek ve yumuşacık olacak. Yumuşak sol göğsünün altındaki kalbini hissedeceğim. Cezalandırma bittiğinde artık teşekkür etmek ve özür dilemek isteyeceğim. Göbek deliğini hissetmek isteyeceğim. Doğduğu için teşekkür etmeliyim. Elimi daha aşağı indireceğim. Dişi olduğu için minnettar olmalıyım. Üşümeye başlayacak ve onu ısıtmam gerekecek. Gerekeni yapacağım. Konuşmayacak sadece tatlı çığlıklar atacak. Dünya’nın en şehvetli ve tatlı sesi olacak ki uzun zamandır duymayı istiyordum. Hemfikir ve mutlu olacağız. Sadece onunla konuşmak isteyeceğim. Zamanı geldiğinde aynı anda kendimizi kaybedeceğiz. Hapishanem çökecek ve dışarı çıkmamış gerekecek. Son kez harabesine bakacağız. Umarım onun da hapishanesini yıkmış olacağım. Son olmasını diledikten sonra yeni bir başlangıç yapacağız. 2 kelime ile…
Seni seviyorum ve
Artık üşümeyeceğim.
I am freezing. There is no global warming. The world actually is really cold, maybe that's everyone is complaining. Those who get warm are silent. They are happy and scattering their happiness around. I am not affected by them. Seeing the sun in documentaries I am watching doesn't make me warm.
I am freezing. Because I am completely nude. My body is like ice, my soul is even colder than it. My lips are lonely and dry. I have no one to make them warm. Don't ask me questions like, how is the taste of lipstick, the girl you love. I don't want to answer you. Loneliness is a disaster, but don't grant a compensation on me. Don't feel sorry for me. Don't show me with finger. Don't gossip about me. Just be silent. Just let her speak. If she lives and hears my voice.
I am freezing. They say, freeze to death is one of the most painless ways of dying. It'd made you numb. Ypu'd not think and in the end death angel'd beamed you up. So, why am I living? Why am I not dying? This is a torture and I can still feel it. I am still conscious.
I am freezing. I could warm up if I cry. They say, condensation warms up. But that's not gonna happen in short term. People might not want to cry. Maybe because they know there will be no end for crying.
I am freezing. I am a prisoner in a deserted pole. Such as like the others, I am the only prisoner in here. I am being punished. So, who am I gonna punish? The god? The world? The humanity? Me who already fed up with marking passing days on the wall with a chalk?
I am freezing, but I found who to punish. Yes! When see came near me, I'll fall into her arms. I'll question her with questions like why were you so late. She's going to feel herself guilty. She should. She'll rue. She should. Because she was blind, deaf and numb like the others. At least she came. She'll dry my tears with her hands. She'll look in my wet eyes and kiss me in the lips with a warm breath. Then I'll start warming up. My eyes will be shut but remain wet. She'll kiss me again and again, because she won't resist my tears. She might cry as well. I'll open my eyes. She'll be smiling just like me. I'll strip her, to show what is freezing. Her smooth skin will warm me up. Our heart will be melted and soft. Under her soft left breast, I'll feel her heart. When the punishment is over, I'll wanna thank and apologise. I'll want to feel her navel. I should be thankful because she was born. I'll lower my hand down. I should be grateful because she was female. She'll start freezing and I'll need to warm her up. I'll do what had to be done. She won't talk, but only scream sweetly. It'll be the most amorous and sweet voice in the world which I was wanting to hear for a long time. We'll be in one mind and happy. I'll only want to speak with her. When the time has come, we'll lose ourselves in the same time. My prison will be collapsed and we'll have to get out. We'll take a last look at its wreck. I hope I'll demolish her prison as well. After we'll wish for it to be the last, we'll make a new start. With 3 words...
I love you.
And I won't freeze again.