Acı çekiyorsun. Çünkü sürekli kendinle, içindekilerle savaşman gerekiyor. Kendinle daha ne kadar savaşacaksın bilmiyorsun. Ne iyileşip rahatlayabiliyor, ne de ölüp kurtulabiliyorsun. İşkence bu! İsyan ediyorsun ama aynı zamanda umursamıyorsun. Ya gözardı ediyorsun ya hoşuna gidiyor. Pes etmemek, savaşmak daha iyi hissetmeni sağlamıyor. Çünkü yorgunsun, inat ediyorsun, hastasın sen, kanser hastasısın.
Kendini yiyorsun. Kendinden besleniyorsun. Kendini sömürüyorsun. Kendine iltimas geçiyorsun. Ne zaman doyacaksın?
Bölünmek istiyorsun. Neyle? Kaç parçaya? Hangi cerrahla ? Niye?! Peki, seni kim tedavi edecek? O mükemmel bir doktordu. Belki bu halini öngörmüştür. Her şeye rağmen o elinden gelenin en iyisini yaptı, ama şu an ki haline bir bak. Neye dönüştüğüne, nelere göz yumduğuna, neyi desteklediğine, neyi istediğine, neden sustuğuna göre bak. Bak ve utan!
Seni çok seviyorum. Ama aynı zamanda sana acıyorum.
You are suffering. Because you have to fight with yourself and those who inside. You don't know how long you are gonna keep fighting with yourself. Neither you can recover and relax, nor you can die and rest. This is torture! You rise up but sametime you don't care. Either you ignore or you like it. Not giving up, fighting doesn't make you feel better. Because you are tired, you are being stubborn, you are diseased, you have got cancer.
You are eating yourself. You are filling with yourself. You are exploiting yourself. You are bestowing privelege on yourself. When are you gonna be satisfied?
You wanted to be divided. With what? To how many pieces? With which surgeon? Why?! And who is gonna threat you? He was a great doctor. He might have foreseen your situation. Regardless, he had done his best, but look at yourself. Look at what have you become, what are you passing over, what are you supporting, what do you want, why do you keep silent. Look and shame on yourself!
I love you so much. But meanwhile I feel sorry for you.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder